Chevron has been ordered to pay US $19 billion to clean up its toxic
mess in the Ecuadorian Amazon and help affected communities. Yet it
refuses to pay and is now a fugitive from justice.
"The Sapara do not believe in cemeteries," said Rosa Dahua, an
Indigenous leader from the Ecuadorean Amazon. She was seated on a wooden
stool with an anaconda carved into its base, and she leaned forward as
she spoke, her dark hair falling in waves over her shoulders.
Dahua is the vice president of the Association of Sapara Women of
Ecuador, an organization dedicated to maintaining the cultural identity
of the Sapara and promoting equality for Indigenous women. She was eager
to describe some of the ancestral customs that are still practiced by
the Sapara today.
"We bury our deceased alongside the rivers, in the mountains, or in the
lowlands of the forest. These burial sites then become sacred and are
inhabited by the spirits of loved ones," she said. "We might say
something like, 'my mother lives in that mountain', or 'my father lives
by the river over there'. However, if the oil companies enter our
territories and deforest our land, then we worry that they will also
destroy the spirits of our ancestors."
The Sapara are one of seven Indigenous nations that will be affected by a
new oil boom in the central south region of the Ecuadorean Amazon. On
Nov 28, Ecuador is set to open its 11th licensing round for oil
exploration – a chance for private oil companies to bid for 13 blocks in
the Amazonian provinces of Pastaza and Morona Santiago. Petroamazonas,
Ecuador's state run oil company, has also announced plans to collaborate
with foreign companies to develop three additional oil blocks in the
region.
Ecuador's Minister of Nonrenewable Natural Resources, Wilson Pastor, has
said that companies will have until May 30 to place offers and that all
contracts should be cemented by September 2013. Ecuador is expecting
some $1.2 billion in investments from the oil blocks.
According to Amazon Watch, the 11th round will affect up to 10 million
acres of primary forest that encompass the ancestral territories of the
Indigenous Andoa, Achuar, Kichwa, Sapara, Shiwiar, Shuar, and Waorani
nations.
Continue Reading »
2010: José Cláudio Ribeiro da Silva چند ماه قبل از کشته شدن همسرش که یکی از فعالین بوده، در پلت فرم اینترنت TEDx در مورد کارش صحبت میکند.
در تاریخ ۲۴ ماه می سال ۲۰۱۱ José Cláudio Ribeiro da Silva و همسرش Maria do Espírito Santo da Silva در کشور برزیل بدلیل مبارزاتشان برای محیط زیست (جنگل های استوایی) به ضرب گلولهکشته شدند.
José Cláudio Ribeiro da Silva یکی از فعالین معروفی بود که قطع غیر قانونی درختان را در Pará که در طی سالها بشکل گسترده ای انجام میشود، مورد انتقاد قرار داد. قاتلان José Cláudio Ribeiro da Silva گوشهای او را بریدند، در برزیل این یک عمل برای اثبات وفاداری به رؤسایشان است. او یکی از کسانی بود که صنعت چوب بری و ذغال را محکوم میکرد به همین دلیل در یکی از سخنرانی هایش که یکسال قبل از مرگش در اینترنت داشت، هشدار داد که روزی با یک گلوله در سرش کشته میشود. در بسیاری از نقاط جهان مبارزه برای حقوق زمین، جنگل و محیط زیست خطرناک شده است.
طبق آمار گرفته شده توسط Global Winess از سال ۲۰۰۲ تا سال ۲۰۱۱ بیش از ۷۱۱ نفر به قتل رسیدند، این ها فعالین، شهروندان و خبرنگارانی بودند که برای حفظ محیط زیست، جنگل ها و حقوق زمین مبارزه می کردند. این آمار متاسفانه در حال رشد است بطوری که در سال گذشته فقط ۱۰۶ نفر به قتل رسیده اند و این بالاترین رقم طی ده سال گذشته است.
این روند به معنی تکامل مبارزه ای ناخوشایند برای منابع جهانی و هشداری برای سیاستمداران در Rio است. یکی از فعالین محیط زیستی به نام Billy Kyte در مصاحبه مطبوعاتی به نمایندگان Uno-Gipfeles Rio+20 گزارش میدهد که هر هفته یک نفر بدلیل مبارزه برای حفظ محیط زیست و حفظ زمین به قتل میرسد.
آماری از فهرست مرگ و میرها تهیه شده که در طی تحقیقات و یا اعتراضات علیه فعالتها در سطحکشاورزی، دامداری، صنعت معدن، جنگلبانی، شهرسازی، سدسازی و یا شکار حیوانات بوده است. در این گزارش اشاره شده است که خشونت و بی عدالتی نتیجه تحولات و رقابتهایی است که برای رسیدن به منابع میشود. در گزارش Global Witness به قتل عام های طی ده سال گذشته در کشور برزیل و بعد در کشورهای پرو، کلمبیا و فیلیپین استناد شده است. در این گزارش همچنین از کشورهای کامبوج، اندونزی و کنگو نام برده شده است. همه این قتل عام ها در بخش خصوصی چه در سطح ملی و چه بین المللی در رابطه با هم بوده اند. همچنین در این گزارش آمده که تعداد قتل عام ها در آمریکای لاتین و آسیا بیشتر از آفریقا بوده است اما این میتواند در اثر کمبود اطلاعات باشد.
از آنجایی که در مورد چنین جنایاتی اطلاعات دقیقی ممکن است در دست نباشد و این اطلاعات ها بشکل پراکنده اند، میتواند آمار این قتل ها بالاتر از این باشد که ما در دست داریم و از طرفی در این آمارها از قربانی هایی که مورد تهدید و خشونت قرار گرفته اند، نامی برده نشده است. برای اینکه به یک قطعه زمین و یا جنگل دست پیدا کنند، جایی که بشود در آنجا نفت و گاز کسب کرد از جنگ و قتل عام حذر نمیکنند. بطور مثال در کنگو در درگیری هایی که مابین روستاییان و شرکت چوب SIFORCO پیش آمد و با مرگ روستایی ۷۰ ساله ای به نام Frederic Moloma Tuka به اوج خود رسید، روستاییان توسط ماموران امنیتی مورد تجاور، ضرب و شتم قرار گرفتند. این شرکت از دولت خواست که در حل و فصل مناقشه کمک کند ولی وقتی ماموران امنیتی روستاییان را مورد خشونت قرار دادند خود را کنار کشید و مسئولیتی بعهده نگرفت.
در گزارش همچنین آمده که در مقابل قانون قتل عام ها معمولا انکار و قاتلین بندرت محاکمه میشوند و اگر هم که محاکمه شوند، محکوم نمیشوند. در کشور برزیل این جنایت کارها کمتر از ۱۰ در صد کارشان به دادگاه کشیده میشود و معمولا فقط یک درصد محکوم میشوند. همچنین در این گزارش اشاره شده که در کشور فیلیپین از ۵۰ موارد قتل عام در رابطه با مبارزه برای محیط زیست و زمین و اعتراضات علیه پروژه ها حتی یک مورد دیده نشده است که تحت پیگرد قرار بگیرد. در واقع در فلیپین عاملان قتل عام ها پلیس، ارتش و ماموران امنیتی که برای شرکتها خصوصی کار میکنند، هستند.
Global Witness از جوامع بین المللی میخواهد تا این جنایتکار ها مورد تعقیب و مجازات قرار بگیرند، بیانیه حقوق بشر از دولت ها و بخش خصوصی میخواهد که در کشورهایی که بدلیل پروژه های بزرگ صنعتی مورد آسیب قرار گرفته اند، حقوق ملی و بین المللی این کشورها مورد احترام قرار بگیرد.
Kyte می گوید جامعه بین المللی میبایست این مبارزه بی رحمانه برای زمین و جنگلها را پایان دهد و هیچوقت مثل این زمان آنقدر حفاظت از محیط زیست مهم و همزمان خطرناک نبوده است.
قتل عام بر سر زمین و جنگل ها ادامه دارد، دو ماه پیش در تاریخ ۲۶ آوریل یکی از معروف ترین فعالین محیط زیستی به نام Chut Wutty در حین اینکه دو خبرنگار را به محل قطع درختان می برد، به قتل رسیده شد. او در راه توسط ارتش بازداشت و بعد از یک جرو بحث بضرب گلوله کشته شد. جزئیات قتل او و یک سرباز هیچوقت روشن نخواهد شد، چرا که ماموران ارتشی توضیحات ضد و نقیضی در این مورد داده اند. بررسی این جنایت هنوز ادامه دارد.
روغن نخل در صنعت مواد غذایی در محصولات مختلف(بطور مثال: بستنی، شیرینی، آبنبات و سوپ های فوری)، مواد آرایشی، صابون، برق و تولید گرما استفاده میشود و برای خود بازار مهمی دارد.
این روغن یکی از پر استفاده ترین روغن های نباتی در دنیااست که تولید سالانه اش چیزی معادل ۳۹ میلیون تن و سهمی معادل ۳۵ درصد در مقایسه با روغن های نباتی دیگر دارد.
جای نگرانی است که در آینده هم برای ترکیبی با دیزل از این روغن استفاده شود.
در محصولات آرایشی از این روغن به شکل خالص استفاده کرده نمیشود بلکه از روغن نخل و یا هسته خرما موادی مثل گلیسیرین جامدِ و یا سدیم جامد گرفته و اینها را با دیگر مواد آرایشی اضافه میکنند.
اندونزی یکی از مهم ترین و بزرگترین صادرکنندگان روغن نخل و روغن هسته خرما میباشد. این کشور در سال ۲۰۰۶ توانست ۷۲ درصد از تولید خود را صادر کند. یکی از بزرگترین وارد کنندگان روغن نخل بخصوص از کشور اندونزی اتحادیه اروپاست. واردات اتحادیه های اروپایی در سال ۲۰۰۶ چیزی معادل ۴،۳۱۴ میلیون تن بوده که ۱،۹۷۹ میلیون تن آن از کشور اندونزی خریده شده است. این به معنی آن است که ۱۶ درصد از صادرات اندونزی و ۱۱ درصد از تولید این کشور به اتحادیه اروپا فروخته شده است.
در هرصورت تولید این روغن به مردم نه تنها کمک نکرده بلکه باعث فقر بیشتر در این کشورها شده است. شرکتها خود را مالک این سرزمین دانسته و با زور میخواهند این سرزمین و مردمش را چپاول کنند. در این مدت بیکاری کمتر نشده بلکه بیشتر هم شده است و این اربابان نیروی کار خود را از جاهای دیگر تهیه کرده تا پول زیادیبابت کار ندهند. یکی از این نیروها کار، کار کودکان است.
از طرفی آنها دارند تمامی جنگل های استوایی را از بین میبرند. مصرف این روغن برای تولیدسوخت ثابت کرده است که مقدار بیشتری CO2 تولید میشود.
